طرح درمان ارتودنسی یعنی قبل از چسباندن اولین براکت، بدانید مشکل بیمار چیست، کدام مشکلات قرار است اصلاح شوند، دندان ها در پایان درمان باید به چه موقعیتی برسند و برای رسیدن به آن هدف چه برنامه ای دارید. در ارتودنسی ثابت به روش MBT، شناخت براکت، سیم و مکانیک درمان لازم است؛ اما همه اینها بعد از تشخیص، نوشتن فهرست مشکلات، تعیین اهداف درمان، تحلیل فضا و برنامه انکوریج قرار میگیرند.
طرح درمان ارتودنسی دقیقا چیست؟
طرح درمان فقط این نیست که بنویسید بیمار ارتودنسی ثابت میخواهد یا چه سیمی باید در جلسه بعد استفاده شود. طرح درمان باید ارتباط بین تشخیص و کاری را که قرار است در دهان انجام دهید مشخص کند.
برای شروع میتوانید هر کیس را با 4 سوال ساده بررسی کنید:
- بیمار چه مشکلات اسکلتی، دندانی، بافت نرم و پریودنتالی دارد؟
- برای هر مشکل چه هدفی در پایان درمان دارید؟
- برای تامین فضا، کنترل انکوریج و حرکت دندان ها چه برنامه ای دارید؟
- در طول درمان با چه معیارهایی بررسی میکنید که کیس طبق برنامه جلو میرود؟
اگر جواب این سوال ها مشخص نباشد، انتخاب براکت، سیم، الاستیک یا مکانیک بستن فضا زود است. سیستم MBT یک سیستم preadjusted است و بخشی از Tip، Torque و In-Out مورد نظر داخل Prescription براکت طراحی شده، اما این ویژگی جای تشخیص و طراحی درمان برای هر بیمار را نمیگیرد. موقعیت براکت، آناتومی دندان، رابطه فک ها و درگیری سیم با Slot هم روی نتیجه نهایی تاثیر دارند. [4]
در دوره جامع ارتودنسی دکتر نبی بخش پشتیبانی برای بررسی کیس وجود دارد. میتوانید برای بیمار پرونده تشکیل بدهید، عکس ها و مدارک را داخل پنل قرار بدهید و قبل از شروع درمان برای تشخیص و طرح درمان یا در طول درمان برای سوالی که پیش آمده، پرونده را برای مشاوره ارسال کنید. برای ورود اولیه هم میتوانید از ثبت نام دندانپزشکان استفاده کنید. برای سوال درباره دوره، واتساپ 09023486167 یا تماس با 09023486167 و 02188663096 در دسترس است.
قبل از نوشتن طرح درمان چه اطلاعاتی لازم دارید؟
طرح درمان خوب از پرونده تشخیصی مناسب شروع میشود. شرح حال، معاینه بالینی، فتوگرافی داخل و خارج دهانی، مدل یا اسکن دندان ها و رادیوگرافی های لازم در کنار هم استفاده میشوند؛ چون هیچ کدام به تنهایی تمام اطلاعات مورد نیاز برای تشخیص و طرح درمان را نمیدهند. [1] [2]
1. شرح حال پزشکی و دندانپزشکی
سابقه پزشکی، داروهای مصرفی، تروما، بیماری پریودنتال، درمان ریشه، دندان های از دست رفته، ترمیم های وسیع و درمان های قبلی را بررسی کنید. اگر موردی میتواند روی حرکت دندان یا ایمنی درمان اثر بگذارد، باید قبل از باندینگ برای آن تصمیم گرفته شود.
Chief Complaint یا دلیل اصلی مراجعه بیمار را هم ثبت کنید. چیزی که شما در معاینه به عنوان مهم ترین مشکل میبینید لزوما همان موضوعی نیست که بیمار برای اصلاح آن مراجعه کرده است.
2. بررسی صورت و فتوگرافی خارج دهانی
تقارن صورت، پروفایل، نسبت های عمودی صورت، وضعیت لب ها در استراحت، میزان نمایش دندان های قدامی و لثه هنگام لبخند و هماهنگی لبخند با صورت را بررسی کنید. این اطلاعات به خصوص زمانی مهم میشوند که در طرح درمان قرار است موقعیت دندان های قدامی تغییر قابل توجهی داشته باشد.
موقعیت نهایی اینسایزرها فقط یک عدد سفالومتری نیست. این تصمیم روی اکلوژن و نمای بافت نرم اثر دارد و باید با شرایط همان بیمار هماهنگ شود. [5]
3. فتوگرافی داخل دهانی و مدل یا اسکن
در عکس های داخل دهانی و مدل یا اسکن، رابطه مولر و کانین، اورجت، اوربایت، میدلاین، کراس بایت، نامرتبی یا فاصله، فرم قوس، Curve of Spee و تماس های دندانی را بررسی کنید. داشتن یک رکورد دقیق به شما اجازه میدهد وضعیت شروع درمان را اندازه گیری و بعدا با روند درمان مقایسه کنید.
اگر هنوز در شناخت براکت، سیم، لیگاچور و وسایل مورد استفاده در سیستم MBT نیاز به مرور دارید، مقاله ابزارشناسی ارتودنسی ثابت در سیستم MBT مکمل این مقاله است.
4. پانورامیک و لترال سفالومتری
رادیوگرافی باید با هدف مشخص استفاده شود. پانورامیک برای بررسی کلی تعداد و موقعیت دندان ها، دندان نهفته یا غایب، ریشه ها و ساختارهای اطراف کمک کننده است. لترال سفالومتری هم برای بررسی رابطه قدامی-خلفی و عمودی فک ها، موقعیت دندان های قدامی و بعضی پارامترهای بافت نرم اطلاعات مهمی میدهد.
اما آنالیز سفالومتری خودش طرح درمان نیست. عددهای سفالومتری باید کنار معاینه صورت، اکلوژن، عکس ها، مدل یا اسکن و اهداف درمان تفسیر شوند. [2]
5. CBCT چه زمانی لازم میشود؟
CBCT برای همه بیماران ارتودنسی به صورت روتین لازم نیست. زمانی سراغ تصویربرداری سه بعدی میرویم که یک سوال تشخیصی مشخص وجود داشته باشد و تصاویر معمول اطلاعات کافی ندهند؛ مثلا در بعضی دندان های نهفته یا زمانی که بررسی سه بعدی موقعیت ریشه و ساختارهای اطراف واقعا روی تصمیم درمان اثر میگذارد. [3]
در تشخیص ارتودنسی چه چیزهایی را به ترتیب بررسی کنید؟
برای دندانپزشکی که تازه وارد ارتودنسی شده، داشتن یک ترتیب ثابت خیلی کمک میکند. هر بار صورت و بافت نرم، روابط فکی، اکلوژن، دندان ها و پریودنشیوم را با یک نظم مشخص بررسی کنید تا یک مشکل مهم بین جزئیات گم نشود.
رابطه قدامی-خلفی فک ها و دندان ها
رابطه فک بالا و پایین، رابطه مولر و کانین، اورجت و موقعیت دندان های قدامی را بررسی کنید. هدف این است که مشخص شود مشکل بیشتر دندانی است، اسکلتی است یا ترکیبی از هر دو. برای مثال، Class II دندانی و Class II اسکلتی یک تشخیص نیستند و طرح درمان آنها هم لزوما یکسان نخواهد بود.
رابطه عمودی
اوربایت، Deep Bite یا Open Bite، ارتفاع عمودی صورت، Curve of Spee و میزان نمایش اینسایزرها را کنار هم بررسی کنید. در طرح درمان باید مشخص باشد برای اصلاح مشکل عمودی قرار است کدام دندان ها بیشتر Intrusion یا Extrusion داشته باشند و این حرکت چه اثری روی بایت خواهد گذاشت.
رابطه عرضی
هماهنگی عرض فک و قوس ها، کراس بایت خلفی یا قدامی و وجود شیفت عملکردی را بررسی کنید. اگر مشکل عرضی در شروع تشخیص داده نشود، ممکن است بعد از Alignment تازه مشخص شود که قوس بالا و پایین به درستی روی هم قرار نمیگیرند.
دندان ها، ریشه ها و پریودنشیوم
تعداد دندان ها، دندان نهفته یا غایب، پوسیدگی، ترمیم، درمان ریشه، وضعیت ریشه ها، سلامت لثه و استخوان و هر محدودیتی که روی حرکت دندان اثر میگذارد باید مشخص شود. درمان ارتودنسی باید در شرایط پریودنتال قابل قبول انجام شود و در بیماران دارای مشکلات پریودنتال، هماهنگی درمان اهمیت بیشتری دارد. [6]
اکلوژن و فانکشن
تماس دندان ها، شیفت عملکردی واضح و حرکات فانکشنال را هم بررسی کنید. اگر اختلاف قابل توجهی بین موقعیت رابطه مرکزی و موقعیت اینترکاسپال دیده میشود، آن را به عنوان یک یافته بالینی ثبت کنید؛ اما هدف درمان را نباید به صورت یک قانون ثابت روی حذف هر اختلاف کوچک CO/CR بنا کرد. شواهد موجود رابطه ساده و قطعی بین ویژگی های اکلوزال و اختلالات مفصل فکی را تایید نمیکنند. [7]
بعد از معاینه، فهرست مشکلات یا Problem List بنویسید
Problem List پل بین تشخیص و طرح درمان است. یافته ها را به مشکلاتی تبدیل کنید که برای آنها باید تصمیم بگیرید. مثلا فقط نوشتن «Crowding دارد» اطلاعات کافی برای طرح درمان نمیدهد؛ باید بدانید کمبود فضا در کدام قوس است و موقعیت اینسایزرها در تصمیم تامین فضا چه نقشی دارد.
| یافته | مسئله ای که باید تعریف شود | سوال طرح درمان |
|---|---|---|
| Crowding | مقدار کمبود فضا و موقعیت اینسایزرها | فضای مورد نیاز چقدر است و از کجا تامین میشود؟ |
| Overjet زیاد | منشا دندانی، اسکلتی یا ترکیبی | موقعیت مطلوب اینسایزرهای بالا و پایین چیست؟ |
| Deep Bite | عامل دندانی و الگوی عمودی | اصلاح بایت با چه حرکت هایی انجام میشود؟ |
| انحراف میدلاین | علت و جهت انحراف | فضا و حرکت دندان ها در هر سمت چطور کنترل میشود؟ |
بعد از نوشتن فهرست مشکلات، برای هر مشکل یک هدف درمان تعریف کنید. اگر یافته ای در Problem List نوشته شده ولی برای آن هیچ هدف یا تصمیمی ندارید، باید دوباره بررسی کنید که آیا آن یافته واقعا در طرح درمان اهمیت دارد یا هنوز تشخیص کامل نشده است.
اهداف درمان ارتودنسی چه هستند؟
هدف نهایی را نمیشود فقط با یک جمله مثل «رسیدن به Class I» خلاصه کرد. رابطه مولر و کانین مهم است، اما نتیجه درمان باید در چند بخش بررسی شود: Alignment، Overjet، تماس های اکلوزال، رابطه دندان های خلفی، Inclination دندان ها، تماس های بین دندانی، موقعیت ریشه ها، سلامت پریودنشیوم و هماهنگی نتیجه با صورت و لبخند. معیار Cast-Radiograph Evaluation در American Board of Orthodontics هم نتیجه درمان را با مجموعه ای از این شاخص ها ارزیابی میکند. [8]
پس اهداف درمان باید برای همان بیمار نوشته شوند. مثلا مشخص کنید قرار است کمبود فضا چگونه اصلاح شود، اینسایزرها در چه موقعیتی قرار بگیرند، Overjet و Overbite چه تغییری کنند، میدلاین چطور اصلاح شود، قوس ها چطور هماهنگ شوند و در پایان چه شرایطی برای فینیشینگ و ریتنشن میخواهید.
از تشخیص چطور به طرح درمان در سیستم MBT برسیم؟
بعد از تشخیص و نوشتن Problem List، باید تصمیم های درمانی را به ترتیب مشخص کنید. در آموزش MBT دکتر نبی، مباحثی مثل آنالیز بولتون، Tip و Torque اینسایزرها، کمبود فضا، تصمیم کشیدنی یا غیرکشیدنی، انکوریج، میدلاین و حرکت مولرها در همین بخش قرار میگیرند.
1. موقعیت نهایی اینسایزرها را مشخص کنید
قبل از تصمیم درباره تامین فضا باید بدانید اینسایزرهای بالا و پایین در پایان درمان قرار است تقریبا در چه موقعیتی باشند. اگر برای مرتب کردن دندان ها بدون توجه به این موضوع فضای قوس را زیاد کنید، ممکن است اینسایزرها بیشتر از چیزی که برای بیمار مناسب است جلو بروند. از طرف دیگر، عقب بردن بیش از حد آنها هم میتواند با هدف بافت نرم یا اکلوژن هماهنگ نباشد.
برای همین Tip و Torque اینسایزر، روابط فکی، پروفایل، مقدار کمبود فضا و وضعیت پریودنتال باید کنار هم دیده شوند. موقعیت اینسایزر یکی از تصمیم های اصلی Treatment Planning است. [5]
2. آنالیز بولتون را در کیس مناسب بررسی کنید
گاهی مشکل فقط مقدار فضای قوس نیست و تناسب عرض مزیودیستال دندان های بالا و پایین هم روی Overjet، Overbite، روابط خلفی یا توانایی بستن کامل فضا اثر میگذارد. آنالیز بولتون کمک میکند Tooth Size Discrepancy بین دو قوس را بشناسید و اگر اختلاف قابل توجهی وجود دارد، قبل از فینیشینگ غافلگیر نشوید.
3. کمبود فضا را محاسبه کنید
دیدن Crowding کافی نیست؛ باید بدانید چه مقدار فضا برای رسیدن به اهداف درمان لازم دارید. در روش آموزشی دکتر نبی، محاسبه کمبود فضا و VTO در این مرحله بررسی میشود. هدف این است که فقط فضای لازم برای ردیف شدن تاج دندان ها را نبینید و اثر موقعیت نهایی اینسایزرها و حرکت سایر دندان ها را هم وارد تصمیم کنید.
4. کشیدنی یا غیرکشیدنی بودن کیس را بعد از تحلیل کامل مشخص کنید
تصمیم کشیدن دندان نباید فقط از روی یک عدد Crowding گرفته شود. مقدار کمبود فضا، موقعیت اینسایزرها، پروفایل و بافت نرم، رابطه فک ها، وضعیت پریودنتال و مقدار انکوریج مورد نیاز در این تصمیم اثر دارند. در کیس کشیدنی، انتخاب دندانی که قرار است کشیده شود هم باید با هدف حرکت دندان ها و الگوی بستن فضا هماهنگ باشد.
5. منبع تامین فضا را مشخص کنید
بعد از مشخص شدن مقدار فضای مورد نیاز باید معلوم باشد این فضا چگونه تامین میشود. بسته به کیس ممکن است بخشی از فضا از نحوه قرارگیری دندان ها در قوس، IPR، مدیریت قوس یا فضای حاصل از کشیدن دندان تامین شود. قرار نیست همه این روش ها در هر بیمار استفاده شوند؛ انتخاب روش باید نتیجه همان طرح درمان باشد.
6. انکوریج را قبل از شروع حرکت اصلی تعریف کنید
انکوریج یعنی از قبل بدانید کدام دندان ها باید بیشتر حرکت کنند و کدام قسمت قوس باید تا حد امکان موقعیتش را حفظ کند. این موضوع در بیماران کشیدنی اهمیت زیادی دارد. اگر فقط بنویسید «فضای پرمولر بسته شود» ولی مشخص نکنید چه مقدار از فضا با حرکت دندان های قدامی و چه مقدار با حرکت دندان های خلفی مصرف میشود، بخش مهمی از طرح درمان هنوز نوشته نشده است.
ابزار کنترل انکوریج بعد از مشخص شدن نیاز انکوریج انتخاب میشود. اول باید بدانید چه حرکتی را میخواهید کنترل کنید و بعد درباره وسیله تصمیم بگیرید.
7. میدلاین و حرکت کانین و مولر را از قبل ببینید
اصلاح میدلاین فقط با نگاه کردن به خط بین دو سانترال برنامه ریزی نمیشود. باید علت انحراف، مقدار فضای دو سمت و حرکتی که برای کانین ها و مولرها در نظر گرفته شده مشخص باشد. اگر یک سمت بیش از حد فضا مصرف کند یا مولرها ناخواسته مزیال شوند، ممکن است میدلاین و رابطه نهایی دندان های خلفی از طرح اولیه خارج شود.
8. ارتفاع عمودی صورت را هنگام حرکت دندان های خلفی فراموش نکنید
حرکت دندان ها فقط یک مسئله قدامی-خلفی نیست. در آموزش طرح درمان دکتر نبی، وضعیت عمودی صورت در کنار حرکت مزیالی دندان های خلفی هم بررسی میشود. بنابراین وقتی برای حرکت مولرها یا بستن فضا برنامه میریزید، وضعیت بایت و الگوی عمودی بیمار را هم وارد تصمیم کنید و اثر مکانیک را فقط از روی مقدار فضای بسته شده قضاوت نکنید.
9. جای براکت را بخشی از اجرای طرح درمان بدانید
در سیستم MBT، Prescription زمانی میتواند اطلاعات مورد انتظار را منتقل کند که براکت در موقعیت مناسب قرار گرفته باشد. خطای ارتفاع، موقعیت مزیودیستال یا Angulation براکت میتواند خودش را به صورت اختلاف ارتفاع، Rotation، Tip یا مشکل Finishing نشان دهد.
اگر یک دندان برخلاف انتظار حرکت کرده، اولین پاسخ همیشه اضافه کردن یک مکانیک جدید نیست. موقعیت براکت را دوباره بررسی کنید. در مطالعات مربوط به سیستم های preadjusted هم خطای جایگذاری براکت، تفاوت آناتومی دندان و Play بین سیم و Slot از عواملی شناخته شده اند که میتوانند Expression نهایی Prescription را تغییر دهند. [4]
10. فینیشینگ و ریتنشن را از همان ابتدا در نظر بگیرید
فینیشینگ نباید مرحله ای باشد که تازه در ماه های آخر به آن فکر کنید. از ابتدا باید بدانید رابطه نهایی دندان ها، Overjet، Overbite، تماس های خلفی، میدلاین، Inclination دندان ها و موقعیت ریشه ها چه وضعیتی باید داشته باشند. [8]
برنامه ریتنشن هم بخشی از طرح درمان است. نوع مشکل اولیه و حرکاتی که در طول درمان انجام داده اید روی برنامه نگهداری بعد از Debond اثر میگذارند.
یک مثال ساده از تبدیل تشخیص به طرح درمان
فرض کنید در یک کیس آموزشی، نامرتبی در قوس، افزایش Overjet و انحراف میدلاین دیده میشود. طرح درمان نباید مستقیما با جمله «براکت MBT باند شود» شروع شود. اول باید یافته ها را تبدیل به سوال های درمانی کنید.
| مرحله | نمونه فکر کردن در طرح درمان |
|---|---|
| تشخیص | نامرتبی، Overjet افزایش یافته و میدلاین منحرف است. |
| Problem List | کمبود فضا، موقعیت اینسایزرها و علت انحراف میدلاین باید مشخص شود. |
| هدف | فضا مدیریت شود، موقعیت اینسایزرها کنترل شود و میدلاین تا حد مورد نظر طرح درمان اصلاح شود. |
| تصمیم بعدی | مقدار فضای مورد نیاز، منبع تامین فضا و نیاز انکوریج مشخص شود. |
| مکانیک | بعد از تصمیم های بالا، ترتیب حرکت دندان ها و ابزار مناسب MBT انتخاب شود. |
این مثال عمدا طرح درمان یک بیمار واقعی نیست. هدفش نشان دادن ترتیب فکر کردن است: اول تشخیص، بعد هدف و در آخر مکانیک.
یک چک لیست ساده برای نوشتن طرح درمان ارتودنسی
برای کیس های اولیه میتوانید قبل از شروع درمان این موارد را در پرونده کامل کنید:
- شکایت اصلی: بیمار برای اصلاح چه مشکلی مراجعه کرده است؟
- شرح حال: چه محدودیت پزشکی، دندانی یا پریودنتال وجود دارد؟
- صورت و بافت نرم: پروفایل، تقارن، لب ها و وضعیت عمودی چگونه است؟
- روابط فکی: وضعیت قدامی-خلفی، عمودی و عرضی فک ها چگونه است؟
- اکلوژن: رابطه مولر و کانین، Overjet، Overbite، Crossbite و میدلاین چگونه اند؟
- دندان ها: Crowding، Spacing، دندان نهفته یا غایب و وضعیت ریشه ها چگونه است؟
- Problem List: دقیقا چه مشکلاتی قرار است برایشان تصمیم گرفته شود؟
- اهداف درمان: برای هر مشکل چه تغییری میخواهید؟
- Bolton و موقعیت اینسایزرها: آیا روی مدیریت فضا یا فینیشینگ اثر دارند؟
- تحلیل فضا: چه مقدار فضا لازم است و از کجا تامین میشود؟
- کشیدنی یا غیرکشیدنی: تصمیم بر چه مبنایی گرفته شده است؟
- انکوریج: کدام دندان ها باید حرکت کنند و کدام بخش باید بیشتر حفظ شود؟
- میدلاین و دندان های خلفی: حرکت کانین و مولر در هر سمت چه برنامه ای دارد؟
- اجرای MBT: براکت پوزیشن، ترتیب مراحل و مکانیک اصلی درمان چیست؟
- فینیشینگ: قبل از Debond چه معیارهایی باید کنترل شوند؟
- ریتنشن: بعد از پایان درمان چه برنامه ای دارید؟
اشتباهات رایج هنگام شروع طرح درمان ارتودنسی
شروع از براکت و سیم به جای تشخیص
اینکه بدانید چه سیمی در چه مرحله ای استفاده میشود لازم است، اما سیم جواب سوال تشخیصی را نمیدهد. اول حرکت مورد نیاز را مشخص کنید و بعد ابزار اجرای آن را انتخاب کنید.
اعتماد بیش از حد به یک عدد سفالومتری
ANB، Wits، IMPA یا هر عدد دیگری بخشی از اطلاعات تشخیصی است. یک عدد به تنهایی نمیتواند جای معاینه صورت، اکلوژن، وضعیت دندان ها، بافت نرم و سایر مدارک را بگیرد. [2]
تصمیم کشیدن دندان فقط بر اساس Crowding
Crowding مهم است، اما تمام تصمیم نیست. موقعیت دندان های قدامی، بافت نرم، رابطه فک ها، سلامت پریودنشیوم و نیاز انکوریج هم باید بررسی شوند.
نداشتن برنامه مشخص برای انکوریج
اگر قبل از بستن فضا ندانید قرار است کدام بخش بیشتر حرکت کند، ممکن است بخشی از فضا در جایی مصرف شود که برای طرح درمان مناسب نیست. انکوریج باید قبل از شروع مکانیک اصلی تعریف شود، نه بعد از اینکه از دست رفتن آن دیده شد.
انتظار اینکه Prescription براکت همه چیز را اصلاح کند
MBT به درمان ساختار میدهد، اما Prescription جای تشخیص و کنترل درمان را نمیگیرد. باندینگ نامناسب، تفاوت آناتومی دندان و محدودیت Expression سیم و Slot میتوانند نتیجه را تغییر دهند. [4]
نادیده گرفتن پریودنشیوم
مرتب شدن دندان به تنهایی معیار موفقیت درمان نیست. وضعیت لثه، استخوان و ریشه ها باید قبل و حین درمان در نظر گرفته شود، به خصوص وقتی حرکت های قابل توجه یا سابقه مشکلات پریودنتال وجود دارد. [6]
طرح درمان در طول درمان هم باید بازبینی شود
طرح درمان یک تصمیم ثابت برای روز اول نیست. در طول درمان باید بررسی کنید آیا دندان ها در جهت مورد انتظار حرکت کرده اند، انکوریج حفظ شده، میدلاین بهتر شده، بایت تغییر ناخواسته نداشته و موقعیت براکت ها هنوز با هدف نهایی هماهنگ است.
اگر روند کیس با انتظار شما فرق دارد، قبل از اضافه کردن مکانیک جدید علت را پیدا کنید. موقعیت براکت، همکاری بیمار، از دست رفتن انکوریج، Force System و حتی تشخیص اولیه ممکن است نیاز به بررسی دوباره داشته باشند.
در اپلیکیشن دنتیستری سنتر میتوانید برای بیمار پرونده تشکیل بدهید، تصاویر را آپلود کنید، شرح کار جلسات را ثبت کنید و در صورت فعال بودن پشتیبانی دوره، پرونده را برای مشاوره ارسال کنید.
چه زمانی بهتر است قبل از شروع کیس مشاوره بگیرید؟
برای دندانپزشکی که تازه ارتودنسی را شروع کرده، انتخاب کیس به اندازه اجرای درمان اهمیت دارد. اگر منشا مشکل اسکلتی یا دندانی برایتان روشن نیست، درباره کشیدنی یا غیرکشیدنی بودن کیس شک دارید، انکوریج مورد نیاز را نمیتوانید مشخص کنید، دندان نهفته یا شرایط پریودنتال پیچیده وجود دارد یا مکانیک لازم خارج از تجربه فعلی شماست، بهتر است قبل از باندینگ کیس را با فرد باتجربه تر بررسی کنید.
هدف این نیست که هر کیس دشواری را کنار بگذارید؛ هدف این است که قبل از شروع بدانید کدام بخش از درمان برایتان روشن است و کجا نیاز به مشاوره یا ارجاع دارید. برای دیدن مسیر آموزشی مباحث میتوانید سرفصل کامل دوره ارتودنسی دکتر نبی را ببینید.
ویدیوهای آموزشی طرح درمان ارتودنسی ثابت
برای دیدن توضیحات ویدیویی طرح درمان، 6 قسمت آموزش زیر را به ترتیب دنبال کنید:
- آموزش طرح درمان ارتودنسی ثابت - قسمت 1
- آموزش طرح درمان ارتودنسی ثابت - قسمت 2
- آموزش طرح درمان ارتودنسی ثابت - قسمت 3
- آموزش طرح درمان ارتودنسی ثابت - قسمت 4
- آموزش طرح درمان ارتودنسی ثابت - قسمت 5
- آموزش طرح درمان ارتودنسی ثابت - قسمت 6
جمع بندی طرح درمان ارتودنسی
قبل از باندینگ باید بتوانید تشخیص بیمار را خلاصه کنید، Problem List داشته باشید، اهداف درمان را بنویسید، موقعیت مورد نظر اینسایزرها را مشخص کنید، کمبود فضا را تحلیل کنید و درباره کشیدنی یا غیرکشیدنی بودن، انکوریج، میدلاین و حرکت دندان های خلفی تصمیم داشته باشید. بعد از این مرحله است که مکانیک MBT معنی پیدا میکند.
هر جا یکی از این تصمیم ها مبهم است، بهتر است قبل از شروع کیس آن را حل کنید. اصلاح یک طرح درمان قبل از باندینگ معمولا بسیار ساده تر از زمانی است که چند ماه از درمان گذشته و دندان ها در مسیری متفاوت با هدف اولیه حرکت کرده اند.