اگر قبل از باندینگ هنوز نمیتونی در چند خط بنویسی مشکل اصلی بیمار چیست، هر دندان یا سگمنت قرار است به کجا برسد، فضا از کجا تامین میشود و چه حرکتی باید کنترل شود، طرح درمان هنوز کامل نیست. سیستم MBT ابزار اجرای این تصمیم هاست؛ نه جایگزین آنها.

نقشه ساده طرح درمان:
  1. مدارک و معاینه را کامل کن.
  2. تشخیص را به فهرست مشکلات تبدیل کن.
  3. برای هر مشکل یک هدف درمان بنویس.
  4. موقعیت نهایی اینسایزرها، نیاز فضا و انکوریج را مشخص کن.
  5. بعد درباره کشیدن یا نکشیدن دندان و مکانیک MBT تصمیم بگیر.
  6. در طول درمان، نتیجه واقعی را با هدف اولیه مقایسه کن.

طرح درمان ارتودنسی دقیقا چیست؟

طرح درمان یعنی تشخیص را به یک برنامه قابل اجرا تبدیل کنی. فقط نوشتن «ارتودنسی ثابت دو فک» یا انتخاب سکانس سیم، طرح درمان نیست. باید معلوم باشد چه مشکلاتی قرار است اصلاح شوند، نتیجه مطلوب چیست، چه حرکاتی لازم داری و کدام حرکات ناخواسته را باید کنترل کنی.

برای یک دندانپزشک که تازه ارتودنسی ثابت را شروع میکند، بهتر است هر کیس را با 4 سوال جلو ببری:

  1. مشکل بیمار دقیقا چیست و منشا آن دندانی، اسکلتی یا ترکیبی است؟
  2. برای هر مشکل چه هدفی در پایان درمان داری؟
  3. برای فضا، انکوریج و حرکت هر سگمنت چه برنامه ای داری؟
  4. در هر مرحله با چه معیارهایی میفهمی درمان هنوز در مسیر درست است؟

در سیستم MBT، بخشی از اطلاعات مربوط به Tip، Torque و In-Out از قبل در Prescription براکت تعریف شده است؛ یعنی براکت برای زاویه مزیودیستال، تمایل باکولینگوال و برجستگی نسبی دندان طراحی مشخصی دارد. با این حال، نتیجه فقط به Prescription وابسته نیست. جای براکت، آناتومی دندان، رابطه فک ها و درگیری سیم با شیار براکت روی نتیجه واقعی اثر دارند؛ بنابراین براکت جای تصمیم بالینی را نمیگیرد. [4]

قبل از نوشتن طرح درمان چه اطلاعاتی لازم داری؟

برای طرح درمان باید اطلاعاتی را جمع کنی که واقعا روی تصمیم بالینی اثر دارند. شواهد برای تعیین یک «پکیج حداقلی و اجباری» از رکوردها در همه بیماران کافی نیست، بنابراین انتخاب مدارک باید با سوال تشخیصی هر کیس هماهنگ باشد. در عمل، شرح حال، معاینه، فتوگرافی، مدل یا اسکن و تصویربرداری لازم کنار هم استفاده میشوند. [1]

1. شرح حال پزشکی و دندانپزشکی

داروهای مصرفی، سابقه بیماری سیستمیک، تروما، مشکلات پریودنتال، درمان ریشه، ترمیم های وسیع، دندان از دست رفته و درمان های قبلی را ثبت کن. هدف پر کردن فرم نیست؛ باید بفهمی آیا چیزی وجود دارد که زمان شروع، دامنه حرکت دندان یا نیاز به مشاوره با همکار دیگر را تغییر دهد.

شکایت اصلی بیمار را هم جدا بنویس. ممکن است از نظر تو یک مشکل اکلوژنی مهم تر باشد، اما درمان باید بداند بیمار برای اصلاح چه چیزی مراجعه کرده و کدام انتظار واقع بینانه است.

2. بررسی صورت و فتوگرافی خارج دهانی

تقارن صورت، پروفایل، ارتفاع عمودی، وضعیت لب ها در استراحت، نمایش اینسایزر و لثه در لبخند و هماهنگی لبخند با صورت را بررسی کن. این اطلاعات وقتی مهم تر میشوند که قرار است موقعیت دندان های قدامی را تغییر بدهی.

موقعیت نهایی اینسایزر فقط از یک عدد سفالومتری به دست نمیاید. شواهد نشان میدهند پارامترهای پیشنهادی برای موقعیت مطلوب اینسایزر متنوع اند و باید همراه با اکلوژن، بافت نرم و ویژگی های همان بیمار تفسیر شوند. [3]

3. فتوگرافی داخل دهانی و مدل یا اسکن

در رکورد داخل دهانی، رابطه مولر و کانین، Overjet، Overbite، میدلاین، Crossbite، Crowding یا Spacing، فرم قوس، Curve of Spee و وضعیت دندان ها را ثبت کن. مدل یا اسکن باید به تو امکان بدهد مقدار فضا، تناسب اندازه دندان ها و تغییرات درمان را قابل اندازه گیری کنی.

اگر برای ثبت تصاویر استاندارد نیاز به مرور داری، آموزش فتوگرافی ارتودنسی برای دندانپزشکان را جدا ببین. این مقاله فقط به نقش رکورد در طرح درمان میپردازد و وارد آموزش عکاسی نمیشود.

4. پانورامیک و لترال سفالومتری

تصویربرداری را با سوال مشخص درخواست کن. پانورامیک برای ارزیابی کلی دندان ها، ریشه ها، دندان های نهفته یا غایب و ساختارهای اطراف کمک کننده است. لترال سفالومتری هم در کیس هایی که ارزیابی روابط اسکلتی، الگوی عمودی، موقعیت اینسایزرها یا رشد روی تصمیم اثر دارد اطلاعات اضافه میدهد.

سفالومتری به تنهایی طرح درمان را تعیین نمیکند. در یک مرور سیستماتیک، شواهد موجود نشان دادند که در بعضی بیماران Class II گرفتن روتین سفالومتری لزوما طرح درمان را تغییر نداده است. بنابراین عددهای سفالومتری را کنار معاینه، صورت، اکلوژن و هدف درمان تفسیر کن و برای هر رکورد یک سوال تشخیصی مشخص داشته باش. [1]

5. CBCT چه زمانی لازم میشود؟

CBCT رکورد روتین همه بیماران ارتودنسی نیست. وقتی اطلاعات سه بعدی احتمال دارد تشخیص، طرح درمان یا اجرای درمان را تغییر دهد و تصویربرداری با دوز کمتر جواب کافی نمیدهد، درخواست آن میتواند توجیه داشته باشد. دندان نهفته و بعضی ناهنجاری های پیچیده از مثال های رایج اند. [2]

در تشخیص ارتودنسی چه چیزهایی را به ترتیب بررسی کنی؟

ترتیب ثابت کمک میکند یک یافته مهم بین جزئیات گم نشود. هر بار روابط فکی و دندانی را در 3 جهت قدامی-خلفی، عمودی و عرضی ببین و بعد وضعیت دندان ها، پریودنشیوم و فانکشن را روی این تصویر سوار کن.

رابطه قدامی-خلفی فک ها و دندان ها

رابطه فک بالا و پایین، رابطه مولر و کانین، Overjet و موقعیت اینسایزرها را بررسی کن. مهم است مشخص کنی مشکل دندانی است، اسکلتی است یا ترکیبی؛ چون مثلا Class II دندانی با Class II اسکلتی یک تشخیص و یک مسیر درمان ندارد.

رابطه عمودی

Overbite، Deep Bite یا Open Bite، ارتفاع عمودی صورت، Curve of Spee و نمایش اینسایزرها را کنار هم ببین. قبل از انتخاب مکانیک باید بدانی برای اصلاح بایت بیشتر به Intrusion، Extrusion، تغییر Inclination یا ترکیبی از این حرکت ها نیاز داری و اثر جانبی حرکت های خلفی و قدامی چیست.

رابطه عرضی

هماهنگی عرض قوس ها، Crossbite قدامی یا خلفی و وجود شیفت عملکردی را ثبت کن. اگر مشکل عرضی را قبل از Alignment نبینی، ممکن است بعد از مرتب شدن دندان ها تازه مشخص شود که دو قوس به شکل مطلوب روی هم نمی نشینند.

دندان ها، ریشه ها و پریودنشیوم

تعداد و وضعیت دندان ها، دندان نهفته یا غایب، ترمیم، درمان ریشه، شکل و وضعیت ریشه ها، سلامت لثه و حمایت استخوانی را بررسی کن. در بیمار دارای مشکل پریودنتال، طرح درمان ارتودنسی باید با وضعیت بافت های نگهدارنده و در صورت نیاز درمان پریودنتال هماهنگ شود. [6]

اکلوژن و فانکشن

تماس های دندانی، شیفت عملکردی واضح و حرکات فانکشنال را ثبت کن. اختلاف قابل توجه بین Centric Relation یا CR و Maximum Intercuspation یا MI میتواند یک یافته تشخیصی باشد، اما شواهد ارتباط ساده و قطعی بین ویژگی های اکلوژنی و اختلالات مفصل فکی را تایید نمیکنند؛ پس حذف هر اختلاف کوچک را به هدف اجباری همه کیس ها تبدیل نکن. [7]

بعد از معاینه، فهرست مشکلات یا Problem List بنویس

Problem List یعنی یافته های پراکنده را به مسئله هایی تبدیل کنی که واقعا برایشان باید تصمیم بگیری. «Crowding دارد» هنوز تشخیص عملی کافی نیست؛ باید مقدار کمبود فضا، قوس درگیر، موقعیت اینسایزر و اثر احتمالی تامین فضا را مشخص کنی.

یافته مسئله قابل تصمیم سوال طرح درمان
Crowding کمبود فضا و موقعیت اینسایزرها چقدر فضا لازم داری و از کجا تامین میشود؟
Overjet زیاد منشا دندانی یا اسکلتی و موقعیت قدام قرار است اینسایزرها و رابطه دو فک چه تغییری کنند؟
Deep Bite عامل عمودی و دندانی اصلاح بایت با کدام حرکت ها انجام میشود؟
انحراف میدلاین علت، جهت و عدم تقارن فضا حرکت هر سمت و کنترل انکوریج چطور برنامه ریزی میشود؟

بعد از نوشتن Problem List، برای هر مسئله یک Objective بنویس. اگر یک مشکل در فهرست هست ولی نمیدانی برایش چه تغییری میخواهی، هنوز آن بخش از طرح درمان به تصمیم نرسیده است.

اهداف درمان ارتودنسی را چطور تعریف کنی؟

هدف درمان باید از Problem List همان بیمار بیرون بیاید. رسیدن به Class I میتواند در بسیاری از کیس ها یک هدف مهم باشد، اما نتیجه را نمیشود فقط با رابطه مولر تعریف کرد. Alignment، Overjet، Overbite، تماس های اکلوزال، Inclination دندان ها، تماس های بین دندانی، موقعیت ریشه ها و سلامت بافت های نگهدارنده هم باید در فینیشینگ ارزیابی شوند. معیارهای ABO نیز نتیجه را چندبعدی میسنجند. [8]

به جای هدف کلی، برای همان کیس بنویس: اینسایزرها کجا قرار بگیرند، میدلاین چه تغییری کند، کدام فضا بسته یا حفظ شود، چه رابطه خلفی قابل قبول است و چه چیزی در طول درمان نباید از دست برود.

از تشخیص چطور به طرح درمان در سیستم MBT برسی؟

وقتی تشخیص و اهداف روشن شدند، نوبت تصمیم های اجرایی است. در سرفصل آموزشی MBT دکتر نبی، آنالیز بولتون، Tip و Torque اینسایزرها، کمبود فضا، تصمیم کشیدنی یا غیرکشیدنی، انکوریج و میدلاین در همین بخش قرار میگیرند. اینها را به صورت یک زنجیره تصمیم ببین، نه موضوعات جدا از هم.

1. موقعیت نهایی اینسایزرها را مشخص کن

قبل از اینکه بگویی فضا را چطور تامین میکنی، باید بدانی اینسایزرها در پایان درمان تقریبا کجا قرار میگیرند. مرتب کردن قوس بدون این تصمیم ممکن است اینسایزرها را ناخواسته جلو ببرد و عقب بردن بیش از حد آنها هم میتواند با هدف بافت نرم یا اکلوژن هماهنگ نباشد. موقعیت اینسایزر را با پروفایل، رابطه فکی، پریودنشیوم و فضای مورد نیاز کنار هم ببین. [3]

2. آنالیز بولتون را در کیس مناسب بررسی کن

Bolton Analysis تناسب مجموع عرض مزیودیستال دندان های بالا و پایین را بررسی میکند. اگر Tooth Size Discrepancy قابل توجهی وجود داشته باشد، میتواند روی Overjet، Overbite، روابط خلفی و امکان بستن کامل فضا اثر بگذارد. این آنالیز وقتی مفید است که نتیجه آن واقعا تصمیم فینیشینگ یا مدیریت فضا را تغییر دهد. [5]

3. کمبود فضا را فقط با نگاه به Crowding نسنج

سوال درست فقط این نیست که «چند میلی متر Crowding داریم؟». باید حساب کنی برای رسیدن به موقعیت نهایی دندان ها چه مقدار فضا لازم است و این فضا قرار است با چه ترکیبی از حرکت دندان، کاهش محدود و برنامه ریزی شده سطح بین دندانی یا IPR، مدیریت قوس یا فضای حاصل از کشیدن دندان تامین شود.

سوال کلیدی: اگر فضای بیشتری ایجاد کنی، این فضا کجا مصرف میشود؟ اگر جواب فقط «برای مرتب شدن دندان ها» است، هنوز اثر آن روی اینسایزر، میدلاین و مولرها را وارد طرح درمان نکرده ای.

4. کشیدنی یا غیرکشیدنی بودن کیس را بعد از تحلیل کامل مشخص کن

Crowding به تنهایی تصمیم کشیدن دندان را تعیین نمیکند. فضای مورد نیاز، موقعیت اینسایزر، پروفایل و بافت نرم، رابطه فک ها، وضعیت پریودنتال و انکوریج مورد نیاز باید کنار هم دیده شوند. یک مرور سیستماتیک درباره پیامدهای بافت نرم در درمان کشیدنی و غیرکشیدنی هم بر انتخاب فردی استراتژی درمان تاکید کرده است. [9]

اگر وارد درمان بیمار کشیدنی شدی، این صفحه قرار نیست Sequence کامل درمان را تکرار کند. برای مراحل Leveling، کنترل انکوریج و Space Closure، روش درمان بیماران کشیدنی در ارتودنسی ثابت را جدا بخوان.

اگر روی طرح درمان اولین کیس ها هنوز مطمئن نیستی

در دوره جامع ارتودنسی دکتر نبی میتوانی برای بیمار پرونده تشکیل بدهی، عکس ها و مدارک را در پنل بفرستی و قبل از شروع درمان درباره طرح درمان یا در ادامه درباره سوال های حین درمان از دکتر نبی پاسخ بگیری. اگر میخواهی شرایط دوره را بررسی کنی یا درباره ثبت نام سوال داری، از دو مسیر زیر استفاده کن.

5. انکوریج را قبل از حرکت اصلی تعریف کن

انکوریج یعنی مشخص کنی کدام دندان ها باید حرکت کنند و کدام بخش باید تا حد ممکن در برابر حرکت ناخواسته مقاومت کند. در کیس کشیدنی، فقط نوشتن «فضا بسته شود» کافی نیست؛ باید بدانی چه مقدار از فضا برای حرکت قدام و چه مقدار برای حرکت خلف قابل مصرف است.

وسیله کنترل انکوریج بعد از این تصمیم انتخاب میشود. اول هدف حرکت را تعریف کن، بعد سراغ Palatal Bar، Lingual Arch، Miniscrew یا مکانیک دیگری برو.

6. میدلاین و حرکت کانین و مولر را از قبل ببین

برای اصلاح میدلاین فقط به خط بین دو سانترال نگاه نکن. علت انحراف، فضای دو سمت، رابطه کانین و مولر و حرکت مورد انتظار هر سگمنت را مشخص کن. اگر مولر یک سمت بیش از برنامه مزیال شود یا فضای یک سمت زودتر مصرف شود، میدلاین میتواند از هدف اولیه دور شود.

7. جای براکت را بخشی از اجرای طرح درمان بدان

در MBT، Prescription زمانی به شکل قابل پیش بینی تری خودش را نشان میدهد که براکت درست قرار گرفته باشد و سیم به شکل مناسب داخل شیار براکت درگیر شود. خطای ارتفاع، محور یا موقعیت مزیودیستال براکت میتواند به شکل اختلاف ارتفاع، Rotation، Tip یا مشکل فینیشینگ خودش را نشان دهد. اگر یک دندان رفتار غیرمنتظره دارد، قبل از اضافه کردن مکانیک جدید جای براکت و درگیری سیم را دوباره چک کن. [4]

برای شناخت براکت، سیم، Tieback، Ligature، Coil و سایر وسایل سیستم، راهنمای ابزارشناسی ارتودنسی ثابت در سیستم MBT را ببین؛ اینجا هدف انتخاب ابزار نیست، بلکه منطق پشت انتخاب آن است.

8. فینیشینگ و ریتنشن را از روز اول در ذهن داشته باش

فینیشینگ نباید مرحله ای باشد که تازه آخر درمان تعریفش کنی. از ابتدا باید بدانی رابطه نهایی دندان ها، Overjet، Overbite، تماس های خلفی، میدلاین، Inclination دندان ها و موقعیت ریشه ها چه وضعیتی باید داشته باشند. برنامه ریتنشن هم باید با مشکل اولیه و حرکت هایی که ایجاد کرده ای هماهنگ شود. [8]

یک مثال ساده از تبدیل تشخیص به طرح درمان

فرض کن در یک کیس آموزشی Crowding، Overjet افزایش یافته و میدلاین منحرف دیده ای. شروع طرح درمان با جمله «براکت MBT باند شود» چیزی را حل نمیکند. باید یافته ها را به تصمیم های مرحله ای تبدیل کنی.

مرحله سوال یا تصمیم
تشخیص منشا Overjet و میدلاین چیست و Crowding در کدام قوس بیشتر است؟
Problem List کمبود فضا، موقعیت اینسایزرها و علت انحراف میدلاین را جدا تعریف کن.
Objective موقعیت هدف اینسایزر، اصلاح مورد انتظار میدلاین و رابطه خلفی را مشخص کن.
فضا و انکوریج حساب کن چه مقدار فضا لازم داری و کدام دندان ها نباید ناخواسته حرکت کنند.
مکانیک حالا براکت، سیم، Tieback، الاستیک یا ابزار دیگر را بر اساس هدف انتخاب کن.

این مثال نسخه درمانی برای بیمار واقعی نیست؛ فقط ترتیب فکر کردن را نشان میدهد. برای دیدن یک کیس واقعی که سوال دندانپزشک و پاسخ دکتر نبی درباره کشیدن دندان، دیپ بایت و مسیر درمان کنار هم آمده، بررسی طرح درمان یک کیس ارتودنسی کشیدنی را ببین.

چک لیست قبل از شروع درمان ارتودنسی ثابت

قبل از باندینگ، این موارد باید در پرونده یا ذهن تو پاسخ روشن داشته باشند. اگر یکی از تصمیم های اصلی هنوز مبهم است، بهتر است همان بخش را قبل از شروع حل کنی.

  1. شکایت اصلی بیمار و انتظار واقع بینانه چیست؟
  2. مشکل دندانی، اسکلتی، عمودی و عرضی چیست؟
  3. وضعیت پریودنتال و ریشه ها اجازه حرکت برنامه ریزی شده را میدهد؟
  4. Problem List دقیق چیست؟
  5. برای هر مشکل چه Objective داری؟
  6. موقعیت نهایی اینسایزرها تقریبا کجاست؟
  7. آیا اختلاف اندازه دندان ها در آنالیز بولتون روی فینیشینگ یا فضا اثر دارد؟
  8. چقدر فضا لازم داری و از کجا تامین میشود؟
  9. کیس کشیدنی است یا غیرکشیدنی و دلیل این تصمیم چیست؟
  10. برنامه انکوریج چیست؟
  11. میدلاین و حرکت کانین و مولر در هر سمت چه برنامه ای دارند؟
  12. قبل از دیباند چه معیارهایی را برای فینیشینگ چک میکنی؟
  13. برنامه ریتنشن چیست؟

اشتباهات رایج هنگام شروع طرح درمان ارتودنسی

شروع از براکت و سیم به جای تشخیص

سکانس سیم جواب نمیدهد که دندان باید به کجا برود. اول هدف حرکت را مشخص کن، بعد ابزار را انتخاب کن. اگر از ابزار شروع کنی، احتمال دارد وسط درمان متوجه شوی حرکتی که ایجاد کرده ای با هدف نهایی هماهنگ نیست.

اعتماد بیش از حد به یک عدد سفالومتری

ANB، Wits، IMPA یا هر شاخص دیگر فقط یک بخش از تشخیص است. عدد را کنار صورت، اکلوژن، سن، رشد، بافت نرم و بقیه رکوردها تفسیر کن. سفالومتری قرار نیست به جای تو تصمیم درمانی بگیرد. [1]

تصمیم کشیدن دندان فقط از روی Crowding

کمبود فضا مهم است، اما Extraction یک تصمیم چندعاملی است. اگر فقط میلی متر Crowding را ببینی، ممکن است اثر تصمیم روی اینسایزر، پروفایل، انکوریج یا پریودنشیوم را نادیده بگیری. [9]

نداشتن برنامه مشخص برای انکوریج

اگر قبل از بستن فضا ندانی کدام حرکت مطلوب و کدام حرکت ناخواسته است، بعدا نمیتوانی تشخیص بدهی مولر عمدا مزیال شده یا انکوریج از دست رفته است. برای مکانیک این مرحله، راهنمای بستن فضا در ارتودنسی ثابت را جدا ببین.

انتظار اینکه Prescription براکت همه چیز را اصلاح کند

Prescription سیستم MBT کار را منظم تر میکند، اما خطای جای براکت، تفاوت آناتومی دندان و لقی سیم داخل شیار براکت میتوانند باعث شوند اثر واقعی Tip و Torque دقیقا برابر عدد اسمی Prescription نباشد. درمان را باید بر اساس نتیجه واقعی داخل دهان کنترل کنی. [4]

نادیده گرفتن پریودنشیوم و محدودیت بیولوژیک

Alignment خوب اگر با آسیب به بافت نگهدارنده همراه شود نتیجه مطلوبی نیست. قبل از حرکت های قابل توجه، وضعیت لثه، استخوان و ریشه را وارد تصمیم کن و در کیس پریودنتال پیچیده، همکاری بین رشته ای را جدی بگیر. [6]

طرح درمان در طول درمان هم باید بازبینی شود

طرح درمان یک فایل ثابت برای روز اول نیست. در هر مرحله بررسی کن آیا حرکت واقعی با Objective هماهنگ است، انکوریج حفظ شده، میدلاین در مسیر درست است، بایت تغییر ناخواسته نکرده و جای براکت ها هنوز با هدف درمان هماهنگ است.

اگر کیس طبق انتظار جلو نمیرود، اول علت را پیدا کن: جای براکت، درگیری سیم با شیار براکت، همکاری بیمار، از دست رفتن انکوریج، تماس اکلوزالی، الگوی نیرو یا حتی تشخیص اولیه. عوض کردن سیم یا اضافه کردن الاستیک بدون پیدا کردن علت میتواند فقط مشکل را پیچیده تر کند.

در اپلیکیشن دنتیستری سنتر امکان تشکیل پرونده بیمار، بارگذاری مدارک و ثبت سوال های همان کیس برای پشتیبانی دوره وجود دارد. این سیستم برای سوال قبل از شروع درمان و سوال های حین درمان استفاده میشود.

چه زمانی قبل از شروع کیس مشاوره بگیری؟

برای شروع مستقل، کیس باید در محدوده دانشی و مهارتی تو باشد. اگر منشا مشکل اسکلتی یا دندانی روشن نیست، تصمیم کشیدن یا نکشیدن دندان یا برنامه انکوریج مبهم است، دندان نهفته پیچیده، مشکل پریودنتال قابل توجه، عدم تقارن جدی یا مکانیکی خارج از تجربه فعلی تو وجود دارد، قبل از باندینگ مشاوره یا ارجاع تصمیم امن تری است.

هدف این نیست که فقط کیس آسان انتخاب کنی؛ هدف این است که محدودیت خودت و کیس را قبل از شروع بشناسی. برای دیدن مسیر آموزشی مباحث ثابت، اطفال و نامرئی میتوانی سرفصل دوره ارتودنسی دکتر نبی را مرور کنی.

ویدیوهای آموزشی طرح درمان ارتودنسی ثابت

اگر میخواهی همین منطق را به شکل ویدیویی دنبال کنی، 6 قسمت آموزش طرح درمان ارتودنسی ثابت را به ترتیب ببین:

برای مطالعه مکتوب مکمل هم میتوانی کتاب های آموزش ارتودنسی دکتر نبی را ببینی.

جمع بندی طرح درمان ارتودنسی

قبل از باندینگ باید بتوانی تشخیص را خلاصه کنی، Problem List و Objective داشته باشی، موقعیت اینسایزرها و فضای مورد نیاز را بشناسی و درباره کشیدن یا نکشیدن دندان، انکوریج، میدلاین و حرکت سگمنت ها تصمیم داشته باشی. بعد از این مرحله، ابزار و مکانیک MBT معنی پیدا میکنند.

اگر یکی از تصمیم های اصلی برایت مبهم است، قبل از شروع همان بخش را روشن کن. اصلاح یک طرح درمان روی پرونده معمولا خیلی ساده تر از اصلاح حرکتی است که چند ماه در جهت نامناسب ادامه پیدا کرده است.