میکس دنتیشن فقط دوره همزمانی دندان های شیری و دائمی نیست؛ یک بازه تشخیصی مهم برای شناسایی اختلال رویش، کمبود فضا، کراس بایت، شیفت فانکشنال و ناهنجاری های در حال شکل گیری است. تصمیم شما در این مرحله باید بعد از ارزیابی صورت و اکلوژن در 3 بعد، مسیر بسته شدن مندیبل، مرحله رویش و آنالیز فضا گرفته شود؛ نه فقط بر اساس اینکه کدام دندان شیری افتاده یا کدام دندان در کراس قرار گرفته است.
میکس دنتیشن چیست و چرا این مرحله اهمیت دارد؟
میکس دنتیشن یا دوره دندانی مختلط معمولا از حدود 6 تا 11 سالگی ادامه دارد؛ یعنی از زمانی که دندان های دائمی وارد قوس می شوند تا وقتی بیشتر دندان های شیری جای خود را به جانشین های دائمی می دهند. این محدوده سنی تقریبی است و سن دندانی، توالی رویش و تفاوت دو سمت برای تصمیم بالینی از سن تقویمی مهم ترند. [1]
در این بازه می توانید مسیر رویش، وضعیت فضا و الگوی رشد را قبل از تثبیت کامل اکلوژن دائمی بررسی کنید. با این حال، مشاهده یک ناهنجاری به معنی ضرورت درمان فوری نیست. درمان زودهنگام زمانی توجیه دارد که تشخیص مشخص، هدف محدود و قابل ارزیابی و مزیت زمانی واقعی داشته باشد.
نام گذاری C، D، E و 6 در این مقاله
برای کوتاه شدن توضیحات، C به کانین شیری، D به مولر اول شیری، E به مولر دوم شیری و 6 به مولر اول دائمی اشاره دارد. در پرونده بیمار بهتر است شماره کامل دندان و سمت قوس ثبت شود؛ چون نوشتن D یا E به تنهایی محل دندان را مشخص نمی کند.
اگر می خواهید تشخیص کیس های اطفال، انتخاب دستگاه و پیگیری درمان را در یک مسیر آموزشی منظم یاد بگیرید، جزئیات دوره جامع ارتودنسی دکتر نبی را بررسی کنید. این دوره آموزش آنلاین، جلسات کار عملی و پشتیبانی درمان را کنار هم قرار می دهد.
برای سوال قبل از ثبت نام: واتساپ 09023486167 یا تماس با 09023486167 و 02188663096
ارزیابی میکس دنتیشن را از کجا شروع کنیم؟
ارزیابی از یک نگاه به رابطه مولرها شروع نمی شود. ابتدا سلامت دندان ها و بافت ها، صورت، اکلوژن، عملکرد و مرحله تکامل دندانی را ثبت کنید؛ سپس یافته ها را در ابعاد عرضی، ساژیتال و عمودی کنار هم بگذارید. راهنمای AAPD نیز بر معاینه جامع و انتخاب مدارک تشخیصی متناسب با یافته بالینی تاکید دارد. [1]
| بخش ارزیابی | یافته هایی که باید ثبت شوند | سوال تصمیم ساز |
|---|---|---|
| صورت و رشد | تقارن، پروفایل، ارتفاع صورت، موقعیت نسبی فک ها | آیا جزء اسکلتی یا عدم تقارن وجود دارد؟ |
| داخل دهان | سلامت دندان ها، توالی رویش، کراودینگ، فضا، میدلاین و روابط مولری و کانینی | مشکل اصلی دندانی است یا بخشی از ناهنجاری فکی؟ |
| عملکرد | مسیر بسته شدن، تماس اولیه، شیفت مندیبل، وضعیت استراحت زبان و عادت های دهانی | آیا رابطه دیده شده با تغییر مسیر بستن فک عوض می شود؟ |
| مدارک | فتوگرافی، مدل یا اسکن و رادیوگرافی بر اساس اندیکاسیون | برای پاسخ به سوال تشخیصی دقیقا چه مدرکی لازم است؟ |
تفاوت سن تقویمی، سن دندانی و مرحله رویش
دو کودک هم سن ممکن است از نظر رویش دندان های دائمی و تکامل ریشه در مرحله یکسانی نباشند. برای تصمیم درباره حفظ فضا، کشیدن دندان شیری یا زمان مداخله، حضور جوانه جانشین، میزان تشکیل ریشه، ضخامت استخوان روی آن و وضعیت رویش دندان های مجاور را بررسی کنید.
عدم تقارن رویش چه زمانی نیاز به بررسی دارد؟
تاخیر یک سمت نسبت به سمت مقابل به تنهایی تشخیص نیست. اگر اختلاف رویش طولانی شده، دندان شیری بیش از انتظار باقی مانده، مسیر رویش غیرطبیعی است یا در لمس و رادیوگرافی تقارن دیده نمی شود، احتمال کمبود فضا، رویش اکتوپیک، آنکیلوز، دندان اضافه یا فقدان دندان دائمی را بررسی کنید. عدد ثابت 6 ماه نباید بدون توجه به نوع دندان و مرحله تکامل به عنوان مرز قطعی استفاده شود.
ارزیابی بعد عرضی در میکس دنتیشن
در بعد عرضی فقط وجود کراس بایت را ثبت نکنید؛ محل، گستردگی، تقارن، عرض پایه های فکی، اینکلینیشن دندان ها و وجود شیفت فانکشنال را مشخص کنید. کراس بایت خلفی ممکن است دندانی، آلوئولار، اسکلتی یا ترکیبی باشد. [1]
کراس بایت خلفی یک طرفه یا دو طرفه
ظاهر یک طرفه همیشه به معنی تنگی واقعی یک طرف فک بالا نیست. در بسیاری از بیماران، تنگی دو طرفه فک بالا همراه با انحراف مندیبل هنگام رسیدن از تماس اولیه به حداکثر اینترکاسپیشن، نمای کراس بایت یک طرفه ایجاد می کند. بنابراین میدلاین ها و تماس های دندانی را در مسیر بستن فک مشاهده کنید.
اگر کراس بایت محدود به یک یا چند دندان با اینکلینیشن غیرطبیعی باشد، درمان دندانی ممکن است کافی باشد. اگر تنگی قوس، شیفت فانکشنال یا جزء اسکلتی وجود دارد، نوع و زمان اکسپنشن باید بر اساس سن اسکلتی، شدت مشکل، وضعیت عمودی و همکاری بیمار انتخاب شود. صرف مشاهده کراس بایت، نسخه یکسانی برای اکسپنشن ایجاد نمی کند.
ارزیابی بعد ساژیتال و روابط کلاس II و کلاس III
تشخیص ساژیتال باید از ترکیب پروفایل، روابط فکی، اورجت، اینکلینیشن انسیزورها، رابطه مولری و کانینی و مسیر بسته شدن فک به دست بیاید. رابطه مولری به تنهایی مشخص نمی کند که مشکل دندانی، اسکلتی یا فانکشنال است.
کراس بایت قدامی و شبه کلاس III
در کراس بایت قدامی ابتدا مشخص کنید آیا بیمار در تماس اولیه رابطه لبه به لبه دارد و سپس برای عبور از یک تماس زودرس، مندیبل را به جلو می برد یا از همان ابتدا رابطه اسکلتی کلاس III دیده می شود. پالاتالی بودن انسیزورهای بالا، لبی بودن انسیزورهای پایین و تماس زودرس می توانند یک شیفت قدامی و نمای شبه کلاس III ایجاد کنند.
اگر با هدایت مندیبل به عقب، رابطه قدامی و خلفی تغییر می کند و پروفایل و روابط پایه فکی از کلاس III واضح حمایت نمی کنند، جزء فانکشنال محتمل تر است. اصلاح تماس زودرس یا اینکلینیشن دندان در کیس منتخب ممکن است شیفت را حذف کند؛ اما تراش دندان، پروترکشن انسیزور یا هر مداخله دیگری باید بعد از تعیین علت تماس و بررسی ضخامت مینا، فضای موجود و وضعیت پریودنتال انتخاب شود.
در مقابل، کراس بایت همراه با پروفایل مقعر، کمبود رشد ماگزیلا، پروگناتیسم مندیبل، عدم تقارن اسکلتی یا سابقه خانوادگی به بررسی کامل تر نیاز دارد. درمان زودهنگام بعضی کیس های کلاس III می تواند شدت ناهنجاری را کم کند، اما ادامه رشد قابل پیش بینی نیست و حذف قطعی نیاز آینده به درمان جامع یا جراحی را نباید وعده داد. [1]
تشخیص کلاس II، Division 1 و Division 2
کلاس II می تواند دندانی، اسکلتی یا ترکیبی باشد و همیشه با اورجت زیاد دیده نمی شود. در Division 1 معمولا پروکلینیشن انسیزورهای بالا و اورجت بیشتر است. در Division 2، رتروکلینیشن انسیزورهای سانترال بالا و اغلب دیپ بایت می تواند اورجت را کم یا پنهان کند؛ لترال ها نیز ممکن است اینکلینیشن متفاوتی داشته باشند.
تجویز پلاک فانکشنال برای هر بیمار کلاس II درست نیست. الگوی رشد، منشا ناهنجاری، شدت اختلاف ساژیتال، مرحله رشد، فضای قوس، سلامت دندان ها و میزان همکاری در انتخاب زمان و دستگاه دخالت دارند. شواهد نیز پاسخ رشد به درمان های فانکشنال را متغیر گزارش می کند. [1]
ارزیابی بعد عمودی؛ دیپ بایت و اپن بایت
در بعد عمودی، مقدار اوربایت فقط نقطه شروع است. باید سهم دندانی و اسکلتی، ارتفاع صورت، منحنی Spee، اینکلینیشن انسیزورها، میزان رویش خلفی و قدامی، نمایش لثه و وضعیت لب و زبان را کنار هم بررسی کنید.
دیپ بایت در دوره دندانی مختلط
دیپ بایت کلاس I و دیپ بایت کلاس II یک درمان ثابت و خودکار ندارند. قبل از انتخاب بایت پلین، دستگاه فانکشنال یا صرفا پایش، مشخص کنید مشکل از رویش بیش از حد انسیزورها، کاهش ارتفاع خلفی، رتروکلینیشن انسیزورها، الگوی اسکلتی یا ترکیبی از این عوامل ناشی شده است. همچنین تروما به لثه یا کام، سایش و محدودیت رویش دندان های در حال رویش را ثبت کنید.
اپن بایت، وضعیت زبان و عادت های دهانی
اپن بایت می تواند با عادت مکیدن، وضعیت استراحت قدامی زبان، مشکلات راه هوایی، الگوی رشد عمودی یا عوامل دندانی مرتبط باشد. مشاهده قرار گرفتن زبان بین دندان ها هنگام بلع به تنهایی ثابت نمی کند که زبان علت اصلی اپن بایت است؛ این وضعیت ممکن است سازگاری با فضای باز موجود باشد.
فشار کوتاه زبان در زمان بلع معمولا اثر تعیین کننده ای بر موقعیت دندان ندارد، اما وضعیت استراحت طولانی مدت زبان و عادت هایی با تکرار، مدت و شدت کافی اهمیت بیشتری دارند. بنابراین تانگ گارد نباید برای هر اپن بایت به صورت روتین تجویز شود. ابتدا علت، آمادگی کودک برای ترک عادت، راه هوایی و نیاز احتمالی به همکاری بین رشته ای را بررسی کنید. [1]
رویش دندان دائمی و اثر از دست رفتن زودهنگام دندان شیری
بعد از ورود دندان دائمی به دهان، رویش تا رسیدن به تماس اکلوزالی ادامه دارد و سپس همراه با رشد عمودی فک و تغییرات اکلوژن تعدیل می شود. از دست رفتن آنتاگونیست می تواند زمینه رویش بیش از حد را ایجاد کند، اما میزان آن به سن، تماس های مجاور، وضعیت پریودنتال و طول دوره بی دندانی وابسته است؛ بنابراین عدد ثابت برای سرعت رویش را نمی شود به همه دندان ها و همه مراحل تعمیم داد.
از دست رفتن زودهنگام دندان شیری نیز همیشه پیامد یکسانی ندارد. حرکت دندان های مجاور، کاهش طول یا محیط قوس، تغییر میدلاین و اختلال مسیر رویش جانشین دائمی ممکن است رخ دهد، اما جهت و مقدار تغییر با نوع دندان، فک، فضای اولیه، وضعیت 6 و زمان سپری شده فرق می کند.
از دست رفتن D، E و C چه تفاوتی دارد؟
| دندان از دست رفته | الگوی بالینی محتمل | نکته تصمیم گیری |
|---|---|---|
| C | در قوس شلوغ ممکن است انسیزورها به سمت فضا حرکت کنند، میدلاین تغییر کند یا طول قوس کاهش پیدا کند. | کشیدن کانین مقابل یا گذاشتن لینگوال آرچ تصمیم خودکار نیست و به آنالیز فضا و طرح درمان بلندمدت نیاز دارد. |
| D | حرکت دیستال دندان های قدامی یا حرکت مزیال دندان های خلفی ممکن است رخ دهد و الگو در ماگزیلا و مندیبل یکسان نیست. | شواهد جدید نشان می دهد از دست رفتن D پایین می تواند کاهش فضای بالینی قابل توجه تری از D بالا ایجاد کند؛ تصمیم را بر اساس فک و وضعیت فضای همان بیمار بگیرید. [2] |
| E | مزیال شدن یا تیپ مزیال 6، به ویژه اطراف زمان رویش آن، می تواند بخشی از فضای پرمولر دوم را مصرف کند. | وضعیت رویش 6 تعیین می کند که دستگاهی مثل distal shoe اصلا مطرح است یا باید از گزینه دیگری استفاده شود. |
یک متاآنالیز منتشرشده در 2026 روی از دست رفتن زودهنگام D در کودکان 6 تا 9 سال، میانگین کاهش فضای بیشتر را در مندیبل نسبت به ماگزیلا گزارش کرد. با این حال، تعداد مطالعات محدود بود و بیشتر آنها ریسک بایاس متوسط داشتند؛ پس این یافته برای جهت دادن به تصمیم بالینی مفید است، نه جایگزین آنالیز فضای بیمار. [2]
آیا کشیدن دندان شیری روی زمان رویش پرمولر اثر دارد؟
اثر کشیدن مولر شیری بر رویش جانشین دائمی به مرحله تکامل دندان بستگی دارد. کشیدن نزدیک به زمان رویش ممکن است مسیر را کوتاه کند، اما کشیدن خیلی زودهنگام، وقتی تکامل ریشه جانشین کم است، لزوما به حضور زودتر دندان در دهان منجر نمی شود و حتی می تواند با تاخیر همراه باشد. بنابراین سرعت اولیه حرکت دندان در استخوان را با زمان واقعی رویش داخل دهان یکی ندانید.
چه عواملی خطر از بین رفتن فضا را بیشتر می کنند؟
خطر از بین رفتن فضا با یک متغیر تعیین نمی شود. نوع دندان از دست رفته، فک، سن دندانی، وضعیت رویش 6، فضای موجود، اکلوژن، الگوی رشد و فعالیت عضلات و عادت ها باید کنار هم دیده شوند. [1]
- کراودینگ قبلی: هر میلی متر کاهش فضا در قوسی که از قبل کمبود فضا دارد اهمیت بیشتری پیدا می کند.
- زمان نسبت به رویش 6: از دست رفتن D یا E پیش از تثبیت اکلوژن مولر اول دائمی می تواند امکان حرکت مزیال خلفی را بیشتر کند.
- دندان و فک درگیر: الگوی جابه جایی پس از فقدان C، D و E و در ماگزیلا و مندیبل یکسان نیست.
- اکلوژن و اینترکاسپیشن: تماس های خلفی پایدار می توانند در برابر بعضی حرکات مقاومت ایجاد کنند، اما مانع قطعی از بین رفتن فضا نیستند.
- عادت و تعادل عضلانی: مکیدن انگشت، وضعیت استراحت زبان و فشار لب یا منتالیس می توانند جهت حرکت دندان ها را تغییر دهند؛ شدت، تکرار و مدت مهم است.
- زمان سپری شده: تغییرات می توانند از ماه های اول شروع شوند. گذشت زمان، تصمیم را دشوارتر می کند اما به تنهایی ثابت نمی کند که دیگر هیچ اقدامی لازم یا ممکن نیست.
آنکیلوز مولر شیری در میکس دنتیشن
آنکیلوز مولر شیری معمولا با کاهش موبیلیتی، صدای پرکاشن متفاوت و اینفرااکلوژن دیده می شود. دندان در سطح عمودی خود باقی می ماند، اما با ادامه رویش دندان های مجاور به نظر می رسد پایین تر رفته است. پیامدهای احتمالی شامل تیپ دندان مجاور، اختلال رویش جانشین و نقص موضعی ریج آلوئول است؛ نه توقف کلی رشد عمودی فک. [1]
اگر جانشین دائمی وجود دارد و اینفرااکلوژن خفیف است، پایش می تواند کافی باشد. در صورت ایجاد مانع رویش، تیپ دندان های مجاور یا تشدید اینفرااکلوژن، کشیدن و در صورت نیاز مدیریت فضا مطرح می شود. اگر جانشین وجود ندارد، تصمیم به حفظ، کاهش عرض، کشیدن یا برنامه جایگزینی آینده باید با طرح درمان بلندمدت هماهنگ باشد.
چه زمانی فضا نگهدار لازم است؟
فضا نگهدار بعد از هر کشیدن زودهنگام الزامی نیست و در عین حال نباید تا دیده شدن کراودینگ صبر کرد. هدف دستگاه، حفظ طول، عرض یا محیط قوس و موقعیت نسبی دندان هاست. تصمیم نهایی باید بر اساس سود مورد انتظار، ریسک دستگاه و امکان پیگیری گرفته شود. [1]
چک لیست قبل از تجویز فضا نگهدار
- کدام دندان، در کدام فک و در چه سنی از دست رفته است؟
- قبل از کشیدن چقدر فضا وجود داشته و اکنون چقدر باقی مانده است؟
- جانشین دائمی وجود دارد و ریشه آن در چه مرحله ای است؟
- 6 رویش یافته و اینترکاسپیشن پایدار دارد یا هنوز در حال رویش است؟
- کراودینگ، دیاستم، عدم تقارن یا ناهنجاری ساژیتال و عمودی همزمان وجود دارد؟
- طرح درمان آینده حفظ فضا، بازیابی فضا، بستن فضا یا کشیدن سریالی است؟
- بهداشت، ریسک پوسیدگی و توان همکاری کودک برای نگهداری و مراجعات دوره ای مناسب است؟
مرور سیستماتیک 2023 درباره فضا نگهدار پس از از دست رفتن زودهنگام E نشان داد این دستگاه ها ممکن است طول قوس را حفظ کنند، اما شواهد مستقیم محدود است و افزایش پلاک و مشکلات پریودنتال نیز باید در نظر گرفته شود. این محدودیت شواهد دلیل حذف فضا نگهدار نیست؛ دلیل پرهیز از تجویز روتین و بدون آنالیز است. [3]
انتخاب دستگاه بر اساس موقعیت بالینی
| موقعیت بالینی | گزینه ای که ممکن است مطرح شود | محدودیت یا شرط مهم |
|---|---|---|
| فقدان یک مولر شیری با دندان پایه مناسب | Band and loop یا crown and loop | برای حفظ فضای یک ناحیه است و کنترل قوس کامل ایجاد نمی کند. |
| فقدان E پیش از رویش 6 | Distal shoe در کیس منتخب | مداخله داخل بافتی است؛ شرایط سیستمیک، بهداشت، رادیوگرافی و پیگیری دقیق اهمیت دارد. |
| فقدان دوطرفه چند دندان در مندیبل پس از رویش انسیزورها و 6ها | Lower lingual holding arch | می تواند روی موقعیت انسیزورها و مولرها اثر بگذارد و باید با طرح درمان قوس پایین هماهنگ باشد. |
| فقدان دوطرفه در ماگزیلا | Nance appliance یا transpalatal arch | انتخاب به نیاز کنترل مزیودیستال، چرخش مولر و تحمل بافتی بستگی دارد. |
| نیاز به جایگزینی چند دندان یا همکاری مناسب | دستگاه متحرک | کارایی آن به استفاده منظم وابسته است و برای همه کودکان انتخاب مناسبی نیست. |
نوع دستگاه فقط با شمارش دندان های از دست رفته انتخاب نمی شود. برای مثال، از دست رفتن همزمان D و E بالا می تواند دستگاه دوطرفه را مطرح کند، اما اگر 6 هنوز رویش نیافته یا فضای قوس از قبل از دست رفته باشد، طراحی و هدف درمان تغییر می کند. اگر طرح درمان جامع آینده کشیدن دندان دائمی یا بستن فضاست نیز نباید بدون هماهنگی، فضا را حفظ یا بازیابی کنید.
پیگیری فضا نگهدار بخشی از درمان است
پس از تحویل دستگاه، در مراجعات دوره ای سمان، بند، سیم، تماس با بافت نرم، تجمع پلاک، پوسیدگی دندان پایه و مسیر رویش جانشین را بررسی کنید. دستگاه باید در زمان مناسب تنظیم، تعویض یا خارج شود. رها کردن فضا نگهدار تا وقتی کودک خودبه خود مراجعه کند می تواند به گیر غذایی، دکلسیفیکاسیون، شکست دستگاه یا اختلال رویش منجر شود. [1]
اگر فضا از قبل از بین رفته باشد چه کار کنیم؟
وقتی دندان ها وارد فضای خالی شده اند، دیگر با یک فضا نگهدار غیرفعال نمی توانید فضای قبلی را برگردانید. ابتدا مقدار فضای از دست رفته و فضای مورد نیاز را اندازه بگیرید و بعد یکی از مسیرهای مدیریت فضا را در طرح درمان قرار دهید.
- Space supervision: پایش برنامه ریزی شده وقتی ریسک پایین است و مداخله فوری مزیت روشنی ندارد.
- Space maintenance: حفظ فضای موجود یا leeway space پیش از مصرف شدن آن.
- Space regaining: برگرداندن فضایی که با تیپ یا حرکت دندان های مجاور از دست رفته است.
- Space creation: ایجاد فضای بیشتر با روشی مثل توسعه قوس، حرکت دندان یا IPR در طرح درمان مناسب.
- Space closure: بستن برنامه ریزی شده فضا وقتی حفظ جانشین یا جایگزینی آن هدف درمان نیست.
بازیابی فضا بدون مدارک و طرح درمان جامع می تواند رابطه مولری، انکوریج، میدلاین یا وضعیت انسیزورها را ناخواسته تغییر دهد. اگر قرار است از دستگاه فعال استفاده کنید، مقصد حرکت دندان و روش نگهداری فضای بازیافته را قبل از شروع تعیین کنید.
چه یافته هایی ارجاع یا بررسی کامل تر می خواهند؟
اگر مشکل از محدوده درمان های پیشگیرانه و اینترسپتیو ساده خارج است، ارجاع زودهنگام بخشی از درمان درست است. موارد زیر ارزش بررسی کامل تر دارند:
- عدم تقارن صورت یا شیفت فانکشنال واضح؛
- کراس بایت قدامی همراه با علائم اسکلتی کلاس III؛
- کلاس II شدید، اورجت زیاد یا دیپ بایت تروماتیک؛
- اپن بایت همراه با الگوی رشد عمودی، مشکل راه هوایی یا عادت پایدار؛
- کمبود فضای شدید، رویش اکتوپیک، دندان نهفته یا فقدان دندان دائمی؛
- آنکیلوز همراه با اینفرااکلوژن پیشرونده یا اختلال رویش؛
- نیاز احتمالی به کشیدن سریالی، بازیابی فضا یا درمان چندمرحله ای.
برای ادامه این مبحث، می توانید بر اساس سطح آموزش و نوع دسترسی مورد نیازتان از مسیرهای زیر استفاده کنید:
- همه دوره های ارتودنسی دکتر نبی؛ برای مقایسه مسیرهای آموزشی موجود
- دوره آنلاین ارتودنسی دکتر نبی؛ برای دسترسی غیرحضوری به آموزش های ارتودنسی
- اپلیکیشن دنتیستری سنتر؛ برای مشاهده آموزش ها و استفاده از امکانات پنل
- کتاب های آموزشی ارتودنسی دکتر نبی؛ برای آشنایی با منابع مکتوب دوره ها
ویدیوهای آموزشی مرتبط با مرحله دندانی مختلط
برای مشاهده توضیحات و کیس های آموزشی، ویدیوی مرحله دندانی شیری تا دائمی، قسمت اول و قسمت دوم آموزش مرحله دندانی شیری تا دائمی را ببینید.
جمع بندی بالینی
میکس دنتیشن مرحله تصمیم گیری بر اساس تشخیص است، نه مجموعه ای از قواعد ثابت برای تجویز پلاک یا فضا نگهدار. اول مشکل را در 3 بعد و هنگام عملکرد بررسی کنید، سپس سن دندانی، آنالیز فضا، مرحله رویش و طرح درمان بلندمدت را وارد تصمیم کنید. اگر مداخله زودهنگام هدف مشخصی ندارد یا پیچیدگی کیس از محدوده کار شما خارج است، پایش برنامه ریزی شده یا ارجاع انتخاب دقیق تری است.
سوالات متداول دندانپزشکان درباره میکس دنتیشن
در همین زمینه بخوانید: مسایل دندانی میکس دنتیشن